الهى ذكر شده است . براى واضح شدن مطالب جمله‌هاى ابتدا و انتهاى اين دعاها ، خواننده دعا بايستى : اوّلًا ، احاطه‌ى حضرت خالق و بارى تعالى را به همه‌ى اشياء و ظهور يافتن و بقاى همه‌ى مظاهر عالم ملك و كمالاتشان به او سبحانه و ملكوتشان را در نظر بگيرند و ثانياً توجه داشته باشند كه اسامى و صفات حضرت حق ، مانند نام‌ها و صفات مخلوقات - از جمله انسان - نيست ، تا شنوايى و ديد و غيره هر كدام ، از مجراى خاصى باشد و هر كدام حق تعالى از غير آن باز دارد ؛ زيرا او به ذات ، داراى همه‌ى كمالات است و با همه‌ى اشياء مىباشد و نام‌ها و صفات او جدا و كثرت‌پذير نيست ، بلكه اين مخلوقاتند كه اين گونه‌اند ، از اين رو هر چيزى كه مىشنود ، مىبيند و هر چه مىبيند ، مىشنود و هكذا . 2 . مزّين بودن اين دعاها به تسبيح و تهليل ، شاهد خوبى بر بيان دوّم مطلب اوّل است يعنى منزّه بودن خداوند از شباهت با بندگان و يكتايى او در ذات و كمالات . معناى دقيق مداد كلماته 3 . جمله‌ى ذيل مكرّرات اين دعاهاست : « سُبْحانَ اللَّهِ مِدادَ كَلِماتِهِ » به راستى مراد از « كلمات » چيست تا دوام و همواره بودنشان معنا پيدا كند ؟ همان گونه كه در گذشته يادآور شديم كلمه ، آن گفتارى است كه از آن معنى انتزاع شود ، نظر به اين كه همه‌ى مظاهر و اشياء و حركات و سكناتشان ، منشاء گرفته از كمالات الهى است ، اين جمله ( مداد كلماته ) اشاره به آن است كه مظاهر و كمالات و دوام كمالاتشان خود به خود نبوده و نيست و هر چه دارند به او داشته و دارند ، علاوه بر اين ، تسبيح و لفظ جلاله در « سُبْحانَ اللَّهِ مِدادَ كَلِماتِهِ » اشاره به اين است كه در عين اين كه آن چه داشته و دارند از اوست ، او نيستند ، اين جاست كه معناى « مِدادَ كَلِماتِهِ » آشكار مىشود . اگر كسى به مطالب سه‌گانه فوق و توضيحات ذكر شده توجّه كامل نمايد و سپس به دعاها و يا تسبيحات ده‌گانه رجوع كند ، به اجمال معانى آن‌ها پى خواهد برد .